Twee maanden geleden heb ik een stapel stoffen gekocht om
voor deze zomer weer wat nieuws te maken. Iets wat ik dan op mijn gemak kan
doen. Maar dan begeeft je lockmachine het en heb ik
hem naar de reparateur
gebracht om hem na te laten kijken. In de tussentijd kon ik dus niet verder met
mijn zomercollectie. Ik had nog drie kledingstukken liggen om te maken dus heb
alle voorbereidingen maar alvast gedaan. Uiteindelijk blijkt mijn lockmachine
overleden en heb ik afgelopen week een nieuwe aangeschaft. Dat betekende dat ik
de drie kledingstukken die ik nog had liggen nu heb kunnen afmaken. In al mijn
enthousiasme heb ik dan geen rem en besef nu, nadat ik ze af heb, dat ik het
iets anders had moeten aanpakken. Doet me ook realiseren dat dat een van de
redenen was om met de lessen te stoppen. Mijn handen protesteren, iets teveel
in een iets te korte tijd.
Maar ik mag toch nog een keer lesgeven. Iets wat ik zeker
heel erg mis. Over ruim twee maanden mag ik nog een keer mijn kennis inzetten.
En daar heb ik ongelofelijk veel zin in. Als je dan aan het naaien bent denk ik
steeds of ze bepaalde technieken misschien al kennen. Met wat voor materialen
e.d. zullen ze werken of niet. Ik moet nog even geduld hebben.
Iedere keer zijn er wel dingen die mijn enthousiasme
voeden.
Fa. Ricken, waar ik afgelopen week mijn nieuwe machine heb gekocht,
heeft een mooi pakket spullen meegegeven voor het project. Ik verklap niet veel
maar bijgaande foto zegt genoeg.
Het pakket voor de naaiklas kan ik mooi aanvullen met wat
spullen die ik van mijn lessen nog over heb. Het is een mooi pakket en wil
hiervoor de Fa. Ricken heel erg bedanken.
Afgelopen week heb ik ook een stukje op de website van
een plaatselijk huis-aan-huis krant, De Vechtstroom, gezet. Zij hebben een website waarop
jezelf ook je nieuws kan aanbrengen. Ik heb de stoute schoenen aangetrokken en
heb mijn verhaal erop gezet. Wie weet of hier nog reactie op komt.
Verder ben ik wat praktische zaken aan het uitzoeken en
regelen. Een extra batterij voor mijn camera regelen, bij de ANWB langs voor
mijn internationale rijbewijs, een goede reisverzekering (want daar zit wel
heel veel verschil in) en nog een paar van dat soort dingen. Het gaat allemaal
lukken.
Ik zit in het kantoortje van Sithand'Izingane samen met Bunthle en Mafa en lees mail en werk met hun vandaag aan een artikel over vrijwilligers in Zd Afrika. Morgen hebben we hierover een kleine bespreking met het management. Als ik de blog laat zien aan beiden en de link naar het krantje open, worden ze helemaal stil. .......In the newspaper in the Netherlands?..... Ja, een lokale krant, maar dat is moeilijk uit te leggen, maar het effect is geweldig. We hadden nl afgelopen week een discussie over vrijwilligers en over hoe wij als project daar de komende jaren mee aan de slag willen. Er is nogal wat discussie over vrijwilligers en hun effect op kinderen etc etc. In Nederland is die discussie een beetje geëxplodeerd heb ik het idee, maar ook hier zijn er soms kritische geluiden. Mafa is stellig in zijn reactie. Hij zegt: als mensen overseas (aan de andere kant vd oceaan) ons op deze manier steunen in ons werk en als ze bereid zijn alle energie en kennis in te zetten, waar praten we dan over? We mogen enorm blij zijn dat we deze mensen hebben, en dat we met elkaar het leven hier kunnen verbeteren.......
BeantwoordenVerwijderenTsja, wat zal ik daar nog aan toevoegen...
Ik zie de fotootjes en lees de verhalen over de voorbereidingen, dus ik begin langzaam maar eens te denken dat ik met een grotere auto naar het vliegveld rij om Magda op te halen. Het enthousiasme en de energie spatten van het scherm als ik dit allemaal lees.
Magda geweldig verhaal, rustig en voorzichtig met je handen. Ik verheug net als Mafa en Bunthle op je komst straks.
Groetjes uit winderig en fris Tsakane
Maarten, ook namens Mafa en Bunthle
Dank voor je (jullie) lovende woorden.
VerwijderenIk begrijp de terughoudenheid over de vrijwilligers. De verhalen van "kinderen knuffelen" zijn hier ook bekend. Ik vond het in het begin best lastig om over "mijn" project te vertellen, bang om zulke reacties te krijgen. Maar als ik mijn verhaal vertel zijn mensen toch enthousiast. Omdat dit toch even anders is, voor mijn gevoel. Voordeel is dat ik weet waar ik heen ga en dat dit zeker een project is met zeer goede bedoelingen. Voor jullie een lastige taak om de goed bedoelde mensen uit deze vrijwilligers-stroom te halen en alleen mensen naar jullie project te krijgen met de juiste intentie. De insteek om mensen naar jullie project te halen met kennis en die te gebruiken is al een hele goede. Ik zal niet ontkennen dat ik dit ook doe voor mezelf, omdat ik graag op deze manier een bijdrage wil leveren aan een plek waar men dit nodig heeft. Dat ik hierbij mijn kennis kan gebruiken maakt het extra leuk.
De reacties van mensen om mij heen is dat de manier waarop jullie het project voor de kinderen en hun families opzetten heel goed aanslaat. Dit is zeker terug te zien in de financiële bijdrage die ik tot nu toe al heb ontvangen. Daarnaast niet te vergeten de spullen die ik al heb. Goed om de kinderen niet alleen op te vangen maar er ook daadwerkelijk mee aan de slag te gaan. Ook de families ondersteunen en voorlichten is daarbij heel belangrijk. Niet voor niets hebben jullie hiervoor een prijs ontvangen.
Jullie zorgen met jullie reactie voor nog meer zin om te komen. Dat is fijn.
Geweldig dat er zoveel mensen worden aangestoken door jouw enthousiasme, Magda.
BeantwoordenVerwijderenHet is jammer dat je nu weer even met je neus op de feiten gerukt werd. We zullen maar hopen dat je handen zich "goed gedragen" als je eenmaal bezig bent in Zuid Afrika. Misschien dat de warmte daar ook mee helpt?
Ik had me trouwens ook helemaal niet gerealiseerd dat je, om daar te kunnen rijden, een internationaal rijbewijs nodig zou hebben. Komt natuurlijk altijd van pas, ook als jullie weer een keertje naar ons in België rijden ;-)
Marion