Naaiklas op dreef

Maandag een echte eerste start gehad met de naaiklas. Na een kort voorstel rondje, zijn de dames aan een volgend naaiproject begonnen: een zesbaansrok. Dit is een kinder model, zoals de schooluniformen zijn. Dimakatsu ging de dames uitleggen wat ze moesten doen en ik heb alleen maar toegekeken. Bewust, zodat ik kon kijken hoe het allemaal gaat. Tegelijkertijd zag ik al heel wat dingetjes wat wel wat aandacht kon gebruiken. Het blijkt dat de kennis van de naaijuf ook wel wat opgevijzeld kan worden. Tijdens de thee pauze sprak ik haar daar over en na de pauze heb ik nog iets verteld over het patroon e.d. Ze kregen een standaard patroon, maar wisten eigenlijk niet waar bepaalde maten vandaan kwamen. Zelfs de naaijuf wist dat niet. Mooie manier om dit dus uit te leggen. Daarna zijn de dames aan de slag gegaan. Er moest ook een rits in de rok en mij werd gevraagd of ik een andere manier had. Die had ik wel, niet veel anders, maar wel mooier. Ik heb een voorbeeld gemaakt en de dames gingen direct mijn voorbeeld toepassen, want deze vonden ze erg mooi. Maar iedere keer als ze wat wilde vragen liepen ze naar hun naaijuf.

Uiteindelijk stuurde Dimakatsu ze naar mij en zei dat ze het aan mij moesten vragen. De dames hebben duidelijk moeite om dingen aan mij te vragen. Samen met Dimakatsu heb ik ook nog wat andere technieken besproken die ze willen doen.
Dinsdag heb ik een gedeelte van het kado overhandigd, de spullen van de fa. Ricken heb ik als eerste gegeven, samen met een kleine aanvulling van mijzelf. Nou dat viel in goede aarde.
Toen de eerste dames binnen kwamen was er èèn dame die gelijk dingen begon te vragen over mijzelf. Aldoende werd het gesprek wat vrijer en kwamen de dames die er waren een beetje los.

Rond tien uur heb ik de groep even alleen gelaten omdat Thomas van Solar Works! op bezoek zou komen. Samen met Maarten hebben we hun producten bekeken en er blijken genoeg toepassingen mogelijk. Dit kan zowel in de nieuwbouw als mogelijk op bestaande plekken. Tevens hebben we het gehad over het begeleiden van verkopers van de lampen binnen de township. Maarten gaat het overleggen en kijken naar de mogelijkheden. Ik verwacht wel dat dit wel gaat lukken.
Daarna ben ik de naaiklas weer in gegaan. Op hun verzoek zijn we na de lunch een voorbeeld  gaan maken van het inzetten van een pantalon-rits. Ik had Eric gevraagd mijn voorbeeld uit mijn bestanden op te sturen. Deze heb ik vertaald en samen met wat stof zijn we deze gaan maken. Ik kon ze hierbij tevens een print met uitleg geven. De tijd bleek te kort, want hij was niet af. Woensdag gaan we verder. Eèn dame zou er woensdag niet zijn, dus zij bleef na de les omdat zij persee de rits wilde leren.
Tijdens mijn afwezigheid hadden ze nog meer bedacht. Ze wilde ook nog een steekzak in de rok, of ik dat ook nog kan bedenken. Tuurlijk, doe ik wel.
Verder zijn we nog aan het brainstormen geweest of de naaiklas een veranderingen zou kunnen ondergaan,  dit is wat Dimakatsu graag wil. Ik heb hier wel wat ideeën over. Maar eerst gaan we uitzoeken of we wat aan de machines kunnen doen. Er is toch wel veel mis met de machines en onderhoud is er dus niet. Ik dacht van wel, maar dat is dus niet zo. We gaan kijken bij de winkel of hier iets te regelen valt. Wellicht kan ik hier nog iets in betekenen. Het zou mooi zijn als we al de machines  (10 naaimachines en 2 lockmachines) weer up and running kunnen krijgen.
Woensdag zijn we begonnen met het afmaken van de rits en aansluitend hebben we de steekzak gemaakt. Maar ach, alles kan zo maar anders worden. Na de lunch werd gevraagd of drie dames met de fieldworkers mee wilden gaan naar Extention 8. Alle wijken hebben de naam extention met een nummer. Hun hulp was daar nodig. De andere dames hebben nog even afgemaakt waar ze mee bezig waren. Normaal gaan ze om drie uur naar huis.

Rond half drie druppelen de eerste kinderen binnen voor een maaltijd en wat activiteiten. Omdat de fieldworkers op stap waren, werd aan de overige naaidames gevraagd om te helpen. Zelf ben ik maar even met mijn camera gaan rondlopen. Al direct was dat erg interressant en ben ik met een stel kinderen maar even gaan ballen. Om vier uur was het al weer tijd om naar huis te gaan. Normaal zijn de kinderen langer aanwezig, maar vandaag dus even niet.

Mijn voorbereidingen voor morgen had ik ook al gedaan, dan gaan we gezamenlijk een toilettas maken.

Brainstormen

Vrijdag heb ik eerst een uitgebreide rondleiding en kennismaking met iedereen gehad binnen het project. Bij de "receptie" kreeg ik direct een tas met loom-elastiekjes in mijn handen geduwd met de vraag of ik hier iets mee kon? Eh nee  eigenlijk niet, maar alles is te leren en zo  moeilijk is het niet. In het weekend ben ik met behulp van internet aan het loomen geslagen.
Na de thee/koffie pauze ben ik samen met Dimakatsu (de naaijuf) gaan zitten en uitgebreid met haar gaan praten over wat we kunnen gaan doen. eerst heeft ze me laten zien wat zij doen, welke materialen ze hebben e.d.. Daarna heb ik iets over mijzelf verteld. Toen zijn we gaan bedenken wat we zouden kunnen gaan doen. Dimakatsu wil heel graag wat dingen veranderen maar de kennis en lef ontbreken. Samen gaan we nu kijken of we hier wat mee kunnen. Er valt ook haar nog wat bij te leren, wat zij dan weer kan gebruiken bij de naailessen. Dit weekend ben ik wat kleine dingen aan het bedenken geweest. Maandag gaan we een start maken.

Zondag zijn we Johannesburg in geweest. we hebben verschillende wijken gezien. In een wijk was er een Art of main, een soort kunst markt, verdeeld over verschillende panden. Ook was er een soort foodmarket waar we heerlijk gegeten hebben. Later op de middag zijn we in een heel apart winkelcentrum geweest, bestaande uit 27 zeecontainers. Zo leuk.

Tevens hebben wij tijdens onze wandeltocht door de wijken, veel leuke en praktische ideeën opgedaan voor de naaiklas. Er valt van de week nog genoeg te doen. De ideeën zijn er, nu nog kijken wat haalbaar is.

Kennismaking

Donderdagochtend ben ik voor het eerst naar het project geweest. Van het huis waar ik verblijf tot het project is met de auto misschien tien minuten rijden. Tien minuten waarbij je een aardige indruk krijgt van de omgeving. Vandaag is zonnig maar erg winderig weer. De stofwolken waaien dan ook om je oren en is de temperatuur redelijk te doen. Bij het project had Maarten geregeld dat wij om half tien met een paar mannen (fieldworkers) een tour door de township zouden krijgen.
Fieldworkers zijn mannen of vrouwen uit de townships die opgeleid en begeleid worden door het project om  contacten te leggen met de families binnen het township en ze zo in contact te brengen met het project. Ze spreken kinderen aan die ze niet kennen, gaan middels de kinderen in gesprek met de ouders of familie, meestal met de vraag waarom de kinderen niet op school zijn. De contacten worden langzaam opgebouwd en uiteindelijk hopen ze de kinderen naar school te krijgen, na school ook op te vangen bij het project. De allerkleinste kunnen naar de crèche van het project. De kinderen die bij het project komen krijgen ook een maaltijd per dag. Sommige kinderen krijgen dat thuis niet.
Uiteindelijk om kwart over tien zijn we met de fieldworkers op stap gegaan en hebben ze ons meegenomen de township in. Ze lieten ons zien hoe ze wonen en leven. Helaas kan ik nog geen foto's laten zien, want het was beter dat nu nog even niet te doen.
Sommige huisjes worden door de gouvernement ter beschikking gesteld. Dit zijn stenen huisjes waar stroom, water en toilet in zitten. Dit ziet er niet onaardig uit. Als we een stukje doorlopen komen we bij hutjes die de mensen zelf gebouwd hebben. Eigenlijk wil de regering dit niet, maar ze krijgen de mensen ook niet weg. Hier zijn nog minder faciliteiten, een gezamenlijk water tappunt, geen toilet e.d. maar wel grote tegenstellingen. Iemand die toevallig meer geld heeft (of zijn geld misschien beter besteed),  bouwt een mooi huis. Het kan dus zijn dat tussen de krotten ineens een mooi huis staat. Groter kan de tegenstelling niet zijn. Tijdens onze wandeling heeft een van de fieldworkers nog even gauw aangeklopt bij mensen om te checken of het wel goed gaat. Er was ook een afgesloten stuk grond waar ze bezig zijn om een veilige speeltuin te bouwen, met hulp van het project.
Al met al een indrukwekkende rondleiding. Goed te zien hoe de mensen wonen waar je mee gaat werken.

Na terugkomst hebben we nog even snel een kijkje genomen bij het Kopanang community trust. Dit onderdeel binnen het project is ook zeer leuk. Er zijn drie groepen in de week van dames die hier hele mooie dingen maken met hun handen. Ik was onder de indruk van hun kunsten. Al pratend, zingend en "knutselend" praten ze met elkaar over hun, soms schrijnende, ervaringen. Dit werkt erg therapeutisch. De spullen die ze maken willen ze verkopen om zo wat extra geld te verdienen.  Ze hebben een website www.kopanang.org waar je maar eens een kijkje moet nemen wat voor mooie dingen er gemaakt worden.
Al met al een goed begin.

Ik vertrek

maar kom ook weer terug hoor.  

Het gaat nu echt gebeuren, woensdagochtend vlieg ik richting Zuid Afrika.

Dit is dan ook het laatste verhaal geschreven op Hollandse bodem. Het is de bedoeling dat ik de blog ga bij houden zodat jullie mij kunnen  blijven volgen. De frequentie van de verhalen kan ik niet beoordelen. Dat hangt van meerdere factoren af die ik vanaf hier nog niet goed kan inschatten, maar het gaat zeker lukken. Met de verhalen hoop ik jullie op de hoogte te houden van mijn werkzaamheden en het reilen en zeilen binnen het project.

De spullen zijn ingepakt, dat was nog een hele klus. Twee mega-tassen staan klaar en nu maar hopen dat de douane niet moeilijk gaat doen. Alles nog even checken qua papieren, echt de laatste dingetjes.

Afgelopen paar dagen was wel een periode van afscheid nemen. Het lijkt wel alsof ik iets heel bijzonders ga doen. Fijn te weten dat iedereen zo meeleeft, dat doet mij heel goed. Maar dat wist ik al, gezien alle sponsor bijdrage van jullie, kan ik niet anders zeggen dan bedankt!

Tijdens mijn afwezigheid zijn er ook veel mensen jarig. Op afstand ben ik in gedachten bij jullie. Volgend jaar ben ik weer van de partij! Mijn “kleine-zusje” Jolanda bereikt dit jaar een mijlpaal.

Helaas ben ik hier niet bij. Maar ik heb haar beloofd dat we dat na mijn terugkomst helemaal goed gaan maken. Jolanda, maak er een mooie dag van en laat je maar lekker verwennen.

Marjo, mijn pedicure, heeft nog even mijn voetjes netjes gemaakt. Van Marjo kreeg ik ook een fantastisch bedrag uitgereikt, bij elkaar gespaard van alle behandelingen. Marjo heel erg bedankt hiervoor, ik ben onder de indruk.

Jaja, ik ga weer naailes geven. De groep dames is er klaar voor, heb ik begrepen. Nou ik ook. Maar ik ben ook benieuwd wat Solar Works! voor het project kan gaan betekenen. Natuurlijk ben ik ook benieuwd hoe men zal reageren op alles wat ik van jullie (en van mezelf) heb meegenomen.

Houd het blog dus in de gaten. Mocht je nog een financiële bijdrage willen leveren, kan dat altijd nog. Pas aan het eind van mijn verblijf zal ik het bedrag wat er dan is, overhandigen aan de mensen van het project.

Ik ga er een super tijd van maken en zal jullie hiervan op de hoogte houden.